18 september 2016

Jo Nesbø - Bloed op sneeuw



***

Na een lange reeks thrillers rond Harry Hole gooit de Noorse sterauteur Jo Nesbø het over een andere boeg: geen vuistdikke thrillers meer waarin een getormenteerde speurder klappen krijgt, maar letterlijk en figuurlijk lichter werk. In Bloed op sneeuw krijgt huurmoordenaar Olav het zwaar te verduren wanneer hij van de plaatselijke drugsbaas de opdracht krijgt diens vrouw om te brengen.

Het expediëren zelf was niet zo ingewikkeld. Waarschijnlijk makkelijker dan de andere klussen die ik had gedaan. En dat ze moest sterven was ook geen probleem: zoals gezegd ben ik van mening dat mensen - man of vrouw - de consequenties van hun fouten moeten accepteren. Waar ik me meer zorgen over maakte was wat er daarna zou gebeuren. Dan zou ik de man zijn die de vrouw van Daniël Hoffmann had geëxpedieerd.

Olav ziet maar één uitweg uit de impasse, en dat is als eerste toeslaan, voordat Hoffmann hém aanpakt. Bloed op sneeuw voelt aan als series genre Lillehammer of Fargo. Bloederig, maar met (zwarte) humor gebracht, met een onvermijdelijke femme fatale in een glansrijke bijrol. Leuk nieuw werk van Nesbø, net als overigens het tweede deel in de reeks.

Bloed op sneeuw van Jo Nesbø - originele titel Blod på snø - verscheen bij Cargo in 2015, vertaald uit het Noors door Annelies de Vroom.
185 blz, isbn 9789023493884

5 september 2016

De Belezen Belg (6): de Vlaamse gaai

Belgen in vertaalde boeken: wie zijn ze, wat doen ze? De Belezen Belg zoekt het uit.

Van Joachim Meyerhoff verscheen eerder de autobiografische roman Wanneer wordt het eindelijk weer zoals het nooit is geweest, een vaak grappig relaas over zijn kinderjaren middenin de psychiatrische inrichting waar zijn vader directeur is. In Ach, deze leegte, deze verschrikkelijke leegte trekt Meyerhoff naar München, waar hij ondanks een groot gebrek aan talent aan een theateropleiding begint. Omdat hij geen betaalbare kamer vindt, gaat hij bij zijn grootouders inwonen, een verbazingwekkend koppel - zij een actrice op leeftijd, hij een gepensioneerd filosoof -  dat de dag heeft ingedeeld op basis van alcoholconsumpties (van de champagne 's morgens tot de Cointreau voor het slapengaan). Meyerhoff wisselt verhalen over zijn theateropleiding (draag eens een gedicht voor als nijlpaard) af met het leven van de twee oudjes. Een tragikomische aanrader.


Maar daar was het de Belezen Belg eigenlijk niet om te doen. Wel om de wandeloutfit van de grootouders, die in schril contrast staat met hun gewoonlijke elegantie.
Al bij het ontbijt verschenen ze op wandeldagen in partnerlook. Dan droegen ze groene knickerbockers met zilveren gespen, degelijke wollen sokken en geruite overhemden. Het geheel werd gecompleteerd met grijze kraagloze jasjes en twee identieke groene hoedjes met blauw glanzende Vlaamsegaaienveren.
Tot ik dit las had ik me nog nooit serieus afgevraagd wat er zo Vlaams is aan een Vlaamse gaai. Is een Vlaamse gaai in het buitenland ook wel Vlaams? Het antwoord is ontluisterend. De gaai komt over heel Europa en een stuk van Azië voor. Niet direct een reden om hem specifiek Vlaams te noemen. De Vlaamse gaai is dan ook waarschijnlijk een vergissing. Met de vlammende kleuren van zijn verenkleed zouden de Fransen gesproken hebben van de gai flammant, waarna een of andere nitwit de flammant interpreteerde als flamand.  En Meyerhoff, de Duitser, die had het in zijn tekst wellicht niet eens over een gaai, maar over de veren van de Eichelhäher. Bij nader inzicht is er weinig Vlaams aan de Vlaamse gaai. Jammer, eigenlijk.

Ach, deze leegte, deze verschrikkelijke leegte van Joachim Meyerhoff - originele titel Ach, diese Lücke, diese Entsetzliche Lücke - verscheen bij Signatuur in 2016, vertaald uit het Duits door Jan Bert Kanon.
313 blz, isbn 9789056725518

1 september 2016

Arnaldur Indriðason - Onland



***

Onland is het derde boek van Arnaldur Indriðason rond de jonge Erlendur, na diens elf moordzaken in recentere tijden. Het is 1979, en dus volop Koude Oorlog - een thema dat wel vaker terugkeert in Indriðasons boeken. Op IJsland zijn Amerikaanse soldaten gestationeerd, vooral om te voorkomen dat de Russen voet aan wal krijgen in de Atlantische Oceaan. Het kamp vormt zo'n beetje een staat op zich. De IJslandse recherche heeft er volgens de Amerikanen niets te zoeken, en dat is niet naar de zin van Erlendur en zijn baas Marion Briem. Er is namelijk een lijk aangetroffen in een van de vele meertjes rond Reykjavik, en de sporen wijzen in de richting van Kamp Knox.

'Kun jij zien waar die laarzen vandaan komen?' vroeg hij.
'Uit Louisiana. Er zit een label aan de binnenkant. Hier.'
'Alles bij elkaar is het nogal Amerikaans, hè?'
'Misschien is hij pas nog in de Verenigde Staten geweest,' zei de chef. 'Dat kan toch?'
'Of hij is zelf een Amerikaan,' zei Erlendur.

Genoeg gedoe voor een doorsnee speurder, zou je denken. Maar Erlendur zou Erlendur niet zijn, mocht hij zich daarnaast niet ook nog bezighouden met een verdwijningszaak van jaren geleden - een tweede constante in Indriðasons boeken.

Op een of andere manier is het geruststellend dat Erlendur de tijd mag en kan nemen om ook oude demonen na te jagen. Veel van zijn modernere collega's is het niet gegeven. Tot slot toch nog dit: de rust overheerst bij Indriðason, maar zijn boeken blijven wel boeien. 

Onland van Arnaldur Indriðason - originele titel Kamp Knox - verscheen bij Uitgeverij Q in 2015, vertaald uit het IJslands door Adriaan Faber.
253 blz, isbn 9789021401843

14 augustus 2016

Philip Dröge - Moresnet



***

De vaderlandse geschiedenis heeft soms ware verrassingen in petto, zoals een mini-staatje dat door een toeval van het lot een goeie eeuw lang onafhankelijk was van de omringende staten. Een zinkmijn was de bron van alle discussie: noch de Pruisen, noch de Nederlanders (later de Belgen) wilden die zonder meer aan elkaar overlaten. En zo evolueerde Neutraal Moresnet, tegenwoordig Belgisch grondgebied in de Oostkantons, tot een bolwerk van boeven en smokkelaars (er was maar één champetter) - en even zelfs tot de gedroomde hoofdstad van het esperanto.

Esperanto is bezig aan een opmars, wat de mogelijkheid biedt om internationale steun te organiseren voor een thuisstaat voor de taal. Als Roy erin slaagt enkele prominente sprekers achter zich te krijgen, kan hij druk uitoefenen op Duitsland en België om Moresnet tot een volwassen natie te laten uitgroeien.

Een mini-staatje met ambitie, dus. Onderzoeksjournalist Philip Dröge, ook gekend van het uitstekende De schaduw van Tambora, doet de hele geschiedenis van Neutraal Moresnet uit de doeken. Boeiend, al stelde ik me verschillende keren de vraag of de "lichte dramatisering", zoals Dröge het in zijn voorwoord noemt, wel nodig was. 

Moresnet van Philip Dröge verscheen bij Spectrum in 2016.
271 blz, isbn 9789000349609

7 augustus 2016

Fabio Genovesi - Wat de golven brengen



***

Een paar jaar geleden verscheen een mooi tragikomisch boek over opgroeien in een klein Toscaans dorp: Vissen voeren van Fabio Genovesi. Zijn tweede boek, Wat de golven brengen, haalde de shortlist van de Premio Strega. Hij won uiteindelijk niet, maar werd wel bekroond door de jeugdjury.

Hoofdfiguur is Luna, een albino tienermeisje.
Je hebt albino vogels en vissen, en krokodillen en apen en walvissen en schildpadden. Ook planten kunnen albino zijn, en bloemen, dat is de normaalste zaak van de wereld. Maar dat vinden de mensen niet. De mensen klagen dan wel dat het leven altijd hetzelfde is en duf en saai, maar als er dan iemand voorbijkomt die een beetje anders is, dan raken ze over hun toeren en worden ze bang.
Luna leeft met haar moeder en oudere broer Luca in een dorp aan zee, tot Luca omkomt tijdens het surfen. Samen met haar vriendje Zjot, een wees uit Tsjernobyl, speurt Luna het strand af naar tekenen van leven van Luca. Haar godsdienstleraar Sandro maakt daar handig gebruik van om dichter bij Luna's moeder te komen, op wie hij een oogje heeft. Dat bonte gezelschap wordt nog aangevuld met de schietgrage aangenomen opa van Zjot, en twee vrienden van Sandro, veertigers die bij moeder thuis zijn blijven hangen.

De personages zijn even kleurrijk als in Vissen voeren. Een beetje humor is ook nooit veraf. Toch overtuigt Wat de golven brengen niet helemaal. Het boek mist een rechte lijn, het gaat op en af, zoals de golven in de titel. Maar af en toe een glimlach op het gezicht, meer is er soms ook niet nodig.

Wat de golven brengen van Fabio Genovesi - originele titel Chi manda le onde - verscheen bij Signatuur in 2015, vertaald uit het Italiaans door Manon Smits en Pieter van der Drift.
451 blz, isbn 9789056725419